NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Wieści od Ristridina?
Nie, Wasza Wysokość.
To zły moment na wyjazd.
Król Favian nalega na spotkanie.
Chyba nie masz wyjścia.
Nawet nie wyobrażam sobie twojej straty.
Wiesz, że mój syn jest niewinny.
To, co wiem,
a to, co mogę zrobić...
to dwie różne rzeczy.
Będę cię dalej chroniła.
Myślisz, że tego potrzebuję?
Nadchodzi mrok. Wtedy nie obronisz sama siebie.
Korona Dagonaut...
Nic nie znaczy.
Twoja władza nic nie znaczy.
Działają tu siły, których nie możesz pojąć,
a co dopiero kontrolować.
Twoim jedynym zadaniem...
jest zejście z drogi tym, którzy mogą.
GÓRY WIELKIE
Szarzy Jeźdźcy,
Czerwoni Jeźdźcy,
większość przyjaciół.
Wszyscy w Białym Jeleniu.
- Czy jest ktoś, kto nie chce cię zabić? - Możesz śmiało wracać do Mistrinaut.
Wszystko przez to.
Uważaj.
Dla kogo to?
Nie powiem ci.
- To o czym jest? - Nie wiem.
Jak można wpaść w takie kłopoty i nic o nich nie wiedzieć?
- Otwieram to. - Bynajmniej.
Widziałam, jak sam próbowałeś.
Też chcesz się dowiedzieć.
Zadowolona?
- Schowaj to. - Czemu?
Boisz się, że przeczytają go króliki i wiewiórki?
Nie ma tu nikogo.
Halo?
Nie dam rady dłużej.
Nogi mi odpadną.
Powtórz to raz jeszcze, a cię zabiję.
Dokąd nas prowadzą?
Czemu nie zabiją nas od razu?
Nie zabiją nas.
Czerwoni Jeźdźcy zabijają każdego.
Według ojca
są tak zaprawieni w boju, że tracą swoje człowieczeństwo.
Tak być nie może.
Nie mogę umrzeć, tyle jeszcze mogę osiągnąć.
Wątpliwe.
Wio.
Wio!
Nie obijać się!
Ładny nóż.
Rękojeść z brązu,
ta głownia,
srebrny jelec.
Sztylet myśliwski z Eviellan?
Komu go ukradłeś?
Odważna jesteś.
Pozwól.
Chcesz być przydatna?
Myślisz, że to coś zmieni?
Tak nie będzie.
Wracaj do reszty!
O co chodziło?
Nie twój interes.
- Mówił, co nam zrobią? - To oczywiste.
Nie.
To nie oczywiste.
To koniec.
Tutaj to zrobią.
Błagam, nie róbcie tego!
Wszyscy chcemy jednego.
Też szukamy chłopca, jesteśmy po tej samej stronie.
Zabili Ristridina, jesteś po ich stronie?
Próbuję się uratować. Chcesz umrzeć? Umieraj sam.
Na czym stanęliśmy?
Idź...
dalej.
To ma być oczywiste.
O co chodzi?
Stoją tam?
Tak.
Co oni robią?
Nic.
Nie jadą za nami.
Nie.
Tylko patrzą.
- Mamy szansę. Dziesięć kroków i w nogi. - Nie.
Nie mów nie.
Może ma rację.
- Możemy dotrzeć do drzew. - Nie biegniemy.
Ja podejmę decyzję.
Pomyśl. Czemu oni są tam, a my tu?
Nie wiem, Iona. Czemu masz całą twarz w śniegu?
Nie mam twarzy w...
Zapłacisz za to.
Nie!
Poczekaj, hej!
Nie w lutnię!
Niewiarygodne.
Nie bijcie lutni!
Dość!
Macie iść dalej!
Czemu my jesteśmy tutaj, a oni tam?
Dlatego.
Sprawdzają, czy śnieg się utrzyma.
Co się stanie...
jeśli się nie utrzyma?
O Boże.
Nie utrzymał się.
Szkoda, nawet polubiłem smarkaczy.
Niech żyje król Favian z Unauwen.
Niech żyje!
Mam cię.
Ostrożnie, uważaj.
Ziemia z roku na rok jest niżej.
Moja królowo.
Mój królu.
Twe piękno dorównuje mądrości ojca.
Lśniący klejnot
w koronie Dagonaut.
Na ucztę!
Daj mi miodu.
I miskę słodkości, prędko.
Wiesz, o pani...
w młodości był sportowcem.
Czyżby?
Jego ulubione dyscypliny to jedzenie, pierdzenie i bekanie.
Co za widok.
Ale będę poważny.
Za produktywne spotkanie.
Niech Dagonaut i Unauwen zawrą sojusz na całe życie.
Zaiste.
Sojusz, który...
jak mam to ująć?
Wyjdzie ponad politykę.
Przestań.
Bo spłonę.
Foldo?
Jussipo?
Arman?
Chyba nie.
Tylko ja.
Poważnie?
Ile razy musisz mnie zabić, żeby poczuć satysfakcję?
Przeżyłaś.
Imponujące.
Silna jesteś.
Czyli...
mordowanie i...
rzucanie truizmów...
To główne wymagania dla Czerwonych Jeźdźców?
Oddawaj.
Nie wiem, o czym mówisz.
Utonięcie to...
dobra śmierć.
Zamarznięcie?
Kolejna świetna opcja.
Ale mogę cię też zabić gołymi rękoma.
I uwierz mi...
to nic miłego.
O tym mówisz.
Moja dziewczynka.
Wybacz.
Nie mogłam się oprzeć.
Odważnie.
Ziółko z ciebie.
Wierzysz, że możesz wygrać?
No już.
Zrób to.
Nie nauczyłaś się tego w zamku.
W Dagonaut nie będziesz rycerzem.
Ulicznicy tacy jak my
muszą dalej szukać możliwości.
Toż to piękny dzień, aby zginąć
Toż to piękny dzień na nóż w brzuch
Dobra, słuchajcie.
Prawie zamarzłem.
Bardzo mi zimno.
- Mam twoją nogę na twarzy. - Zapomnij o twarzy!
Zniszczyłem ciżemki!
Tak jest! Przeżyła!
Doskonale.
Nie zamykaj oczu.
- Zamknij je raz, a już ich nie otworzysz. - Nie zamykam oczu.
Nie żartuję.
A to za co?
Jedz.
- Co to? - Wędzone flaki.
- Wolę umrzeć z zimna. - Dobrze.
Ale jeśli umrzesz, to na pewno cię zjem.
Co?
Gdy powiem „padnij”...
masz paść.
Nie lękajcie się.
Przychodzimy w pokoju.
Padnij!
Dobrze, że jesteś ostrożna.
Nie każdy w górach dobrze życzy zagubionym podróżnikom.
Nie zgubiliśmy się.
Wszyscy się zgubiliśmy w ten czy inny sposób.
Prawda, dziecko?
Nie zgadzam się.
Uciekamy stąd i szukamy mojego szlaku.
Nie.
Oszalałeś?
Ardanwen musi odpocząć.
Tu na pewno umrzemy.
Spójrz na nich.
- Wolę ryzykować z pogodą. - To mnisi.
Ślubowali pomagać zaginionym podróżnikom.
Ty to we wszystko uwierzysz, prawda?
Dotarliśmy.
Witamy w klasztorze na krańcu świata.
Witam w naszym skromnym domu.
Za mną.
Bestia je i odpoczywa w stajni.
Cofam, co mówiłam, miałeś rację.
Nie musimy się martwić.
Jesteśmy nietypowym zakonem.
To społeczność zagubionych dusz.
Bandyci, zabójcy,
najemnicy...
Czasem nawet pirat.
Całe życie szukałem takich ludzi
i tu pomagałem im oczyścić dusze.
Wszystko po to, by pokazać im, że nawet największy grzesznik
może wieść święte życie.
Oto brat William. Robi niewiarygodne postępy,
od kiedy do nas zawitał.
Dopóki nie ukończy swej drogi...
nasz szacunek dla niego trzeba okrasić środkami przymusu.
To się zbliża.
Nie wolno wam tu wchodzić bez nadzoru, zrozumiano?
Zrozumiano?
Owszem.
Jesteśmy tu bezpieczni?
Owszem, jak najbardziej.
Z dużej chmury mały deszcz.
Nawet u morderców?
Zwłaszcza u nich.
Okaż człowiekowi dobroć, miłość
i akceptację, a on w zamian
okaże ci swoją prawdziwą naturę.
A prawdziwą naturą człowieka zawsze jest...
miłość.
Miłość, głupcy.
Jesteśmy właśnie jej odbiciem,
a nasze zadanie to szerzyć ją na całym świecie.
Niektórym trzeba tylko trochę pomóc.
Wystarczy?
To prosty żywot, ale jest sucho i ciepło.
Mamy też chleb i ser.
Panienki nóż?
Nie oddam go.
Nie oczekuję tego, dziecko.
Ale staraj się trzymać go w ukryciu, będę wdzięczny.
Proszę o to,
bo u słabszych braci może wywołać
niefortunne żądze.
A twoje żądze?
Czyżby były niefortunne?
Przepraszam, ojcze.
Nie mówi poważnie.
Ależ skąd.
To doskonałe pytanie.
Moje pragnienia są, bez wątpienia, jednymi z najbardziej mrocznych.
Czasem...
tęsknię.
Nic nie brzmi tak pięknie, jak czyjaś czaszka pod twoim butem.
Ale teraz nie ma już odwrotu.
A w moim wieku?
Kto by miał siłę.
Zostańcie tak długo, jak chcecie.
Jedna noc. Zostajemy tu na jedną noc!
To statek piratów.
Schowany w górach i prowadzony przez morderców.
Zresocjalizowanych morderców.
Tylko według nich.
Posłuchaj.
Nie mamy wyboru.
Poza tym...
lubię go.
Tego szaleńca?
Każdy ma swoje demony.
On stara się walczyć.
Czyżby?
A może to pająk?
Siedzi sobie w rogu swojej sieci
i patrzy na nas
jak na dwie grube muchy.
Tak wyraźnie widzisz świat?
Może widzisz tylko siebie.
Ależ to głębokie.
Chcesz mu ufać? Proszę bardzo. Ja zmrużę tylko jedno oko.
Wybacz, o panie.
Posłaniec...
nadal czeka.
Witam, panie.
Przysłał mnie twój ojciec, panie.
Jego Wysokość król Favian z Unauwen.
Chciał gorąco powitać cię w domu tym oto upominkiem.
To chyba strzyżyk, o panie.
Nie.
To mysikrólik.
Tak mówią na niego na północy
z powodu żółtej korony.
Tak mówił na mnie ojciec.
Powiedz mi...
Znasz jego historię?
Ptaki rywalizowały o to,
który z nich wzleci najwyżej i zdobędzie koronę.
Oczywiście wygrał orzeł.
Aż tu nagle...
malutki ptaszek...
który ukrył się w jego piórach...
wzniósł się wyżej.
Zawieź królowi mój miecz.
Powiedz mu, że chcę pokoju...
oraz ponownie paść mu w ramiona.
Panie.
Nie.
Kłopoty ze snem?
Szukałem mojego talizmanu.
Gdy pojawiają się głosy...
Znikają...
równie szybko.
Nieproszone?
Zawsze.
Z natury.
Ptaki...
drzewa, korzenie...
Fascynujące.
Weź.
Zaufaj mi, weź ten miecz.
Za ciężki dla mnie.
Ależ skąd.
Ten ciężar, ta waga,
właśnie to całe życie nosimy w sercach.
Chwyć miecz.
Spójrz na niego.
Teraz oddychaj.
Oddychaj.
Do serca, chłopcze,
oddychaj do serca.
Nie mogę.
Co tam jest?
Co w twym sercu nie śmie mówić?
Miałeś to ignorować,
udawać, że nie istnieje.
To jak wybranie lżejszego miecza.
A co nas czeka, gdy nie zmierzymy się z tym ciężarem?
Niszczy nas.
Staw mu czoła.
Staw czoła ciężarowi.
To przez niego nie jesteś naprawdę sobą.
Pogódź się z nim.
Spójrz w swe serce
trzeźwym wzrokiem.
Ruszaj się w zgodzie z nim.
Wypuść chłopca, którym jesteś.
Którego nie poznałeś.
Który nigdy nie wyszedł do światła.
Zmierz się z ciężarem, który go powstrzymuje.
Nadaj mu imię.
Strata.
Moje serce jest ciężkie...
przez stratę.
Stratę ojca.
Stratę domu.
Stratę matki.
Ona cały czas walczy o życie.
To nie ból nas niszczy.
Niszczy nas to, co robimy, żeby go uniknąć.
Boję się, że to mnie złamie.
Daj się złamać.
Pozwól na to.
Niech duch cię otworzy.
Pozwól sobie powstać na nowo w tyglu własnej agonii.
Przemienisz się
w piękny instrument przeznaczenia.
Wyczuwam, że tym jesteś.
Gdy cię zobaczyłem,
wyczułem w tobie moc.
To moc Eviellan.
Jeśli poradzisz sobie z całym bólem,
to poradzisz sobie z całą potęgą tej mocy.
Jeszcze raz.
To się zbliża.
Co tu robisz?
Łapy precz.
Była u Williama.
Mamy tu niewiele zasad.
- Miałaś tam nie wchodzić bez nadzoru. - Nie chciałam tam wejść.
Jedyne, czego chciałam,
to być jak najdalej od tego domu wariatów.
Dziecko, to nie ucieczki ci potrzeba.
- Musisz spojrzeć w swoje... - Nie mów.
W serce, prawda?
Zapomnij o nim.
To nie twoja sprawa.
Nie jestem twoim dzieckiem.
- Chodźmy już. - W porządku.
Jeszcze jedno.
Mogłabyś...
zwrócić ten świecznik?
Jaki świecznik?
To mój.
Przywiozłam go z domu.
Zajmę się tym.
Dziękuję, ojcze.
Chodźmy.
Co z tobą?
Nic.
Ty zadajesz się z szaleńcem.
Okradanie ich miało nam pomóc?
To tylko świecznik.
Ty ukradłeś konia.
Niczego nie ukradłem.
Mówię poważnie.
Coś jest nie tak z tym miejscem i z tym opatem.
- Twoim zdaniem. - Dobrze.
Tiuri, wyjedziemy stąd, gdy tylko ucichnie burza, dobrze?
Jeszcze się nie zgodziłem.
Przejdźmy do rzeczy, zanim na nowo zaczniemy pić.
Mamy jakieś pięć minut.
Zamknij się.
Wiesz, o pani, o czym chcę mówić?
O odnowie więzi między naszymi wspaniałym krajami.
O małżeństwie.
Dokładnie tak.
I nie masz nic przeciwko związkowi z moim synem?
Myślę, że to nas zjednoczy.
Książę Iridian sprawdzi się bardzo dobrze.
Ale to nie za niego wyjdziesz.
Wyjdziesz za jego brata, księcia Viridiana.
Pojawiły się pewne obawy dotyczące powrotu Viridiana.
Zawdzięczamy mu w końcu największe zwycięstwo tysiąclecia,
a tu nieskalany wojaczką brat miałby zasiąść na tronie?
Ludzie się niepokoją. Ja zresztą też.
Moim zdaniem...
ma prawo do tego,
by oczekiwać nagrody.
Stąd myśl o tobie, o pani.
Jeśli się poślubicie,
obaj moi synowie zasiądą na tronie.
Król Unauwen
i król Dagonaut.
A szanse na konflikt zginą.
Może i jestem rozpustnym starcem, ale rozumu mi nie odebrało.
Ojcze.
Potrzebuję czasu...
by to przemyśleć.
Dobrze.
Przemyśl.
Ale tak czy siak,
poślubisz mojego syna.
Preferencje pójdą do diabła.
Tym zajmuje się rodzina królewska.
Nasze życie to polityka.
Nasze małżeństwa to polityka.
A ta jest słuszna.
Zorganizuj spotkanie.
Co widzisz?
W tych wizjach?
Słyszałam rozmowę z opatem.
To szaleństwo.
Tego się spodziewałam.
Widzę twarz.
Chyba.
Słyszę głosy.
Chcą mi coś przekazać.
Mam znaleźć jakąś moc.
Udało ci się?
Znalazłeś ją?
A jak sądzisz?
Zamarzam.
Tak sądzę.
A ty?
Żadnych zagadek.
Niczego nie ukrywam.
Lavinia Uczciwa.
Takie masz o sobie zdanie?
Od pierwszego spotkania wiedziałem, że cały czas kłamiesz.
No dobrze.
Co chcesz wiedzieć?
Miałem przyjemność poznać twojego ojca.
Szkoda.
Nie przyjmuję przeprosin.
A twoja matka?
Nie znam jej.
Odeszła.
Dawno temu.
Wróciła do domu, do Dangrii.
Była z bogatej rodziny.
Nie musisz się tak dziwić.
Opowieści mówią...
że ten szlak prowadził do Dangrii, prawda?
Nie chodzi o moją matkę.
- Nie o tym mówię... - Dobranoc, Tiuri.
Lavinio!
To się zbliża.
Poczekaj!
- Ma stąd wyjść. - Nie.
Odłóż nóż.
- Co? - Odłóż nóż.
To się zbliża.
Co się zbliża?
Mój talizman.
Brać go!
On nie chce was skrzywdzić! On nie chce nikogo skrzywdzić!
Jego demony przerażają nawet mnie.
A co ze mną?
Mam stać się tym, kim naprawdę jestem,
a on spędzi życie sam na łańcuchu?
- Gdzie tu miłość? - Wynieść go!
Proszę!
Przestańcie!
Już tu jest!
Czym ty jesteś?